Özür dilerim baba.

11 yaşındaydım daha.Sen anneme o yumruğu atarken yorganımın altında hıçkıra hıçkıra ağladığımı bilmiyordun.

Anneme “N’oldu yüzüne?” dediğimde,”Düştüm kızım,sakarlıktan hep.”demişti,yüzünü saklıyordu benden hep o sıralar ve sen o yumruğu attıktan sonra çıkıp bir sigara yakmıştın,hiç üzülmemişmiydin baba?

Dün kavga ederken “Benim için bu güne kadar hiçbir şey yapmadın.”dedin bana.

“Bana layık bi evlat olamadın.”dedin.

Haklıydın.

Bütün veli toplantılarımda hocalarım “Çok iyi bi evlat yetiştirmişsiniz,çok ahlaklı.”derken göğsünü kabartan kişi olmamalıydım sana layık olmak için.

Arkadaşlarım ailelerinde habersiz,okuldan kaçıp pikniğe gittiğinde ben gitmedim.”Babam görürse bana hiç güvenmez.”dedim,gitmeyip tek başıma oturdum sınıfta.

Evet,hangi telefonu istesem aldın,hangi elbiseyi,hangi çantayı…

Ama annemle bağıra çağıra kavga ederken,bi köşede çığlık atarcasına sustuğumu göremedin.

Sen benim psikolojimi hiç düşünmedin.

Hayatıma giren erkekleri üzdüm hep,belkide senden intikam alıyordum onları üzerken.

Özür dilerim baba.

Ben gerçekten sana layık bi kız olamadım.